Ben ik of is de wereld in de war? 

Gevolg: Oorverdovende stilte in mijn blog

Vanaf april heb ik geen bericht meer geplaatst in mijn blog. En dat terwijl er toch voldoende aanleiding voor bestaat. Volg je zoals ik dat doe de (lokale) actualiteit dan kan het je niet ontgaan zijn dat er het nodige gebeurd. 

Lokaal, Een nieuw college dat eigenlijk het oude is, behoudens een opvallende personele wisseling. Maar of dat nou qua daadkracht zoveel verschil zal maken blijf ik me afvragen tot het tegendeel bewezen is. 

Regionaal/ provinciaal een uiterst verwarrend uitstel van het besluit over de vernieuwing van de regionale luchthaven MAA. Door een politieke move is het wezenlijke besluit een aantal maanden uitgesteld. Sommigen zeggen er is veel bereikt in de afgelopen jaren. Immers, in 2014 was er niet eens discussie in de provinciale staten terwijl er nu toch een stevig debat gevoerd is. Maar of het echt leidt tot verandering als in december knopen geteld dienen te worden?

Landelijk komt bij mij dan naar voren de besluitvorming rondom het stikstofdossier en de daaropvolgende massieve boerenprotesten. Het lijkt er vooralsnog toe dat de landelijke politiek nu eindelijk aangeeft dat het echt anders moet. Een moedig besluit van Minister en kabinet doet dat vermoeden.  Maar of het intimiderende en aan terrorisme grenzende verzet van de boeren het beleid echt doet veranderen is nog niet duidelijk.

Europees zien we dat de eendracht in de ondersteuning van Oekraïne als antwoord op de Russische inval moeizaam maar toch beslist overend is gebleven tot nu toe. Dit wel met daarbij tegelijkertijd een energiecrisis en een voedselcrisis

Op mondiaal niveau zien we dat de spanning toeneemt. Het gedrag van Rusland en het oogluikend ondersteunen daarvan door China zet de internationale verhoudingen aardig op zijn kop. En dat werd deze week nog eens ondersteund door een plotseling bezoek van Nanci Pelosi aan Taiwan. Natuurlijk heeft deze actie van de derde in de opvolging in het Amerikaanse machtssysteem een meer dan lokale betekenis. 

Zo is er op ieder niveau wel wat.

Huiselijk gesproken leidt dat er natuurlijk toe dat de economische klap (hyperinflatie) natuurlijk gevoeld wordt. Maar ik moet zeggen dat het ook op een ander niveau doortrilt. Ongetwijfeld had ik 10 of 20 jaar geleden ook een dergelijk overzicht van ontwikkelingen, zo je wil bedreigingen van de status quo kunnen opschrijven. Maar ik heb dat niet gedaan omdat ik daar toen de behoefte niet voor voelde. De brede oriëntatie heb ik altijd gehad. Daar niet van. Maar ik kon functioneren vanuit een wereldbeeld dat uitging van internationale rust en stabiliteit. Terecht? Dat vraag ik me nu af. Maar het bood me voldoende vertrouwen om te doen wat ik gedaan heb.

Misschien vraag ik me nu dit soort dingen ook af omdat ik ouder ben, kinderen uit huis, zelf gepensioneerd en dus met een heel andere maatschappelijke rol. Ook omdat ik heb moeten constateren dat mijn generatie, eind jaren ’60 op de barricaden staand en in 1972 ruw wakkergeschut door het rapport van de club van Rome (CvR), weer in slaap is gevallen en zich onderworpen heeft aan de mores van het internationale neo-liberalisme. Met alle gevolgen van dien. De prognoses van de CvR zijn helaas uitgekomen en als we nu niet wakker zijn wordt het nog veel beroerder.

In de ontwikkeling van mijn kinderen meen ik te zien dat ze zich rekenschap geven van deze ontwikkelingen en hun handelen daarop afstemmen. Natuurlijk, de ene meer dan de andere, maar dat kan niet anders.  Dat geeft me in ieder geval voldoening en een beetje vertrouwen in de naaste toekomst. En voor zover ik het zelf kan beïnvloeden hou ik me dan ook maar bezig met activiteiten in de eigen wijk (samenbrengen van verenigingen) en het bevorderen van collectieve initiatieven (energietransitie, duurzame landbouw) die naar mijn mening bijdragen aan een verbetering van onze huidige wereld. 

Maar wie weet heb ik mijzelf voorzien van stevige oogkleppen.

Toch kan ik het niet nalaten om deze blog af te sluiten met een verwijzing naar het gesprek in Zomergasten afgelopen week met Sandra Philippens, hoofdeconoom bij ABN-AMRO. Een verademing om te zien hoe zij de rol van de Bank in deze periode neerzet. Maar ok, een zwaluw maakt nog geen zomer. En ja als de collega’s bij de RABO dat ook zouden doen was de oplossing van de stikstofcrisis gauw gevonden en toegepast.