Bekijk ik mijn posts van eerder deze maand dan valt me op dat ik het eigenlijk niet over de verkiezing wilde hebben. Ik sprak niet voor niets over een land in Chaos. Ik was en ben niet gerust op de koers die dit land wil nemen. We gaan terug in de tijd in plaats van vooruit. De uitslag van de 22e bevestigd dat nog eens heel nadrukkelijk.
De verrassing die in deze uitslag besloten zit is groot. Maar de voortekenen in de campagne waren er terdege. Rechts rook een kans en wilde die bemachtigen. En zo geschiedde, al was de wijze waarop wel erg verrassend. Zo groot dat de duidingen die er nu al aan gegeven worden volgens mij nauwelijks valide kunnen zijn.
Er staat ons nog wat te wachten. Het gedraai in de standpunten van partijleiders na de verkiezingen kondigt zich al aan. Net zo opportunistisch als voor de verkiezing zullen ze nu handelen. Moet dat leiden tot een nieuw daadkrachtig bestuur? Ik waag het te betwijfelen, maar we gaan het zien.
Ondertussen zit de schrik er goed in bij al die genen die een stevig klimaat en natuurbeleid voorstaan. Komt daar nog wat van terecht? Dat is de boodschap die in mijn mailbox de boventoon heeft. We mogen nu niet opgeven. En daar ben ik het mee eens.
Volgens mij heeft het geen zin om nu het schrikbeeld van de afzonderlijke voornemens van rechts op het gebied van klimaat, migratie, bestaanszekerheid, europa, economie en zorg gedetailleerd te schetsen. Ik wil nu niet stilstaan bij hoe dit zal gaan uitpakken. Eerst maar eens zien of en hoe men na de euforie van de overwinning in staat zal het gewenste beleid in gang te zetten.
Ik vermoed dat het nog lang onrustig blijft. Misschien lukt het om een snelle formatie van een nieuwe regering te regelen. Wie weet ontstaat dan enige stabiliteit of, als dat niet gebeurd, moeten we snel weer opnieuw naar het stemhokje. Geen idee. Mijn gemoedsrust wordt er niet beter op. De quote van Schierbeek die ik begin november aanhaalde geeft het nog steeds treffend weer.
Kijk,
‘t is veel erger
dan je denkt.
Als je denkt
is het nog erger.