Het voorjaar lonkt. Als langeafstands wandelaar kriebelt het dan. In tegenstelling tot andere jaren heb ik er nu aan toe gegeven. Ik heb een wandeling voorbereid waar ik nu aan ga beginnen. De ervaring van de afgelopen jaren heeft me doen inzien dat de klimaatverandering doorzet. En dat zuid Europa in de zomer niet te harden is met die hoge temperaturen. En terecht. Nu op 2 april in Lissabon wordt de 25 graden al aangetikt. Kortom twijfelaars aan klimaatverandering hebben minstens een draadje los maar dat terzijde.
Nu ik op enige afstand van Beek ben realiseer ik me dat in het afgelopen jaar veel bereikt is in stegen35. De start van het verbouwingsproces mag er zijn. Ik hoop dat de vaart erin kan komen. Het zal nodig zijn om de mensen van Beek erbij te betrekken. Dat zal een impuls geven aan het centrum. Net zoals de tuinontwikkeling dat kan doen. De ideeën zijn er, nu de middelen ook nog erbij, dan kunnen we door.
Onderweg blijf ik luisteren naar interessante podcasts. Zojuist beluisterde ik Nooit meer slapen, een gesprek met Robert Serry. Deze oud diplomaat beschrijft hoe hij de situatie in Oekraïne ervaart. Zijn betrokkenheid met dat land is groot. Nu werkt hij als gepensioneerde burger aan herstelprojecten en bouwt mee aan woningen. Zijn observatie overhet dagelijkse leven in Kiev zijn verrassend voor me. Overdag gewone bedrijvigheid, de economie gaat door, en ‘s nachts slapen in een veilige ruimte binnenshuis want de bombardementen gaan door. Bizar eigenlijk maar dat schijnt leven in een oorlog te zijn. Ik hoop het nooit mee te maken.
Of dat gaat lukken is echt nog de vraag. Immers de zot die nu leiding geeft in de usa rommelt ons een oorlog in. Om de oliebelangen te beschermen worden we geacht mee te helpen om de straat van Hormuz vrij te maken voor de olietankers. Geostrategisch zal daar wel een verhaal voor zijn maar mij gruwelt het. Hoe komen we ooit van die man af. Voormij onoplosbaar dus ga ik maar weer eens verder.
kanttekening bij mijn dag 