Het is alweer lang geleden dat ik een stukkie aan deze blog heb toevertrouwd. 10 juli had ik twee keer goed nieuws. De val van het cabinet Rutte was 1 en het bericht dat Stegen35 voor 4 jaar respijt kreeg was bericht 2. In die tussentijd gebeurt er niet veel zo zult u zeggen. Vakantie/komkommertijd nietwaar. Niets is minder waar. Ik weet eigenlijk niet waar te beginnen.
De ontwikkelingen van de oorlog in Oekraïne. Ja dat kan, het zijn er vele. Maar als iets duidelijk wordt is het wel dat het heel lang gaat duren. Vele levens kost (aan beide kanten) en voorlopig uitzichtloos is. Maar gelukkig hebben de Oekraïners een rotsvast vertrouwen in hun toekomst.
Het feit dat Rutte niet meer terugkomt als premier. Dilan Yesilguz neemt het stokje over. En daar moeten we blij mee zijn. VVDers hebben hier een rotsvast vertrouwen in. Dat gaat goed komen. Neu dacht het niet.
Allez, Dat PvdA/GroenLinks samengaat onder de bezielende leiding van Frans Timmermans is goed nieuws. Maar dat zijn baan als eurocommisaris deels overgenomen wordt door Wopke Hoekstra; in mijn ogen ronduit ongeloofwaardig maar ja het gebeurt.
Dat Nieuw Sociaal Contract van Pieter Omtzigt een grote partij gaat worden; oké. Maar zal het beklijven? Waarschijnlijk wel. Brengt het de verbeterde houding overheid burger. Ik hoop het van harte. Maar heeft iemand al een idee waar zijn club voor staat? Het gaat hem om de inhoud. Tja maar welke dan. Idioot dat zoveel mensen massaal hun steun hiervoor uitspreken.
En ja dan hebben we nog het gesteggel rondom het klimaat en landbouwbeleid. Tja De politieke impasse van nu maakt dat daar voorlopig weinig goeds te verwachten is. Ook al doen Tjeerd de Groot en Rob Jetten hun best. Maar ach die zijn van D66, dat klubje dat flink op zijn lazer zou moeten krijgen zo is de nationale stemming. Toch!
En o ja die schitterende acties van Extinction Rebellion bij de A12. Wekenlang volgehouden. En terecht. Afbouw fossiele subsidies staat nu terecht op de agenda. Zeker een lichtpuntje.
Voor je het weet is het hopelijk 22 november en hebben we gekozen. Ondertussen neem ik zelf maar eens even afstand van al dat gekrakeel. De behoudende krachten in de NL samenleving (en niet alleen daar) roeren zich volop. En daar kan ik er niet meer tegen. Het ontneemt mij mijn vertrouwen in de toekomst. En dan komt daar nog eens boven op de aanval van Hamas op Israël en de vergelding die Netanyahu die daar weer op volgt. In eigen land koren op de molen van rechts Nederland.
Van de week kwam ik toevallig een gedicht tegen van Bert Schierbeek.
Kijk
’t is veel erger
Dan je denkt
Als je denkt
Is het nog erger
Uit “de Deur (1972)Wat mij betreft zijn dit veelzeggende regels.
Wat een dag was het vandaag toch weer. Als volger van de nationale politiek viel er afgelopen weekend veel te beleven. De plotselinge val van het kabinet Rutte 4. Na een aankondiging van de crisis in het begin van de week (Sophie Hermans “Schiet eens effe op Mark”) de drieste actie van Mark zelf tijdens een overleg op woensdag avond leek donderdag de crisis voorbij. Om vervolgens op vrijdagavond toch volledig uit elkaar te spatten. Het kabinet is gevallen. En waarom dan wel? En hoezo over het asielvraagstuk en nog wel specifiek over de gezinshereniging van kinderen uit oorlogsgebieden? Er waren toch belangrijkere onderwerpen waar een kabinetsval beter te verantwoorden valt. (Ik denk aan Groningen, Stikstof, klimaattransitie, landbouwbeleid) Dat bleef lang in nevelen gehuld. In een debat bij OP1 zaterdagavond maakte me echter veel duidelijk. De VVD Minister Dilan Yeşilgöz vond het onderdeel gezinshereniging, “nareis op nareis” het belangrijkste. En dat de Christenunie daarop niet te bewegen viel was voldoende reden voor de uiteindelijk crisis. Onbegrijpelijk en naar de betreffende kinderen toe hardvochtig. Wat mij betreft niet te verantwoorden. Experts geven aan dat die stelling van de VVD niet op feiten is gebaseerd. De werkelijke aantallen van de gezinshereniging maken maar 2-5% uit van de totale migratie.
Later werd duidelijk dat heel veel van het migratiebeleid dat in ontwikkeling was op brede steun kon rekenen. Dus waarom dit nu moest mislukken kan makkelijk worden uitgelegd als een vorm van machtspolitiek met als doel het creëren van een goed uitgangspunt voor de VVD bij de komende verkiezingscampagne. De verrassing van de maandagochtend was dan ook dat Mark Rutte niet langer lijstrekker van de VVD wil zijn. Later deze week benoemt de VVD een opvolger. Maar de toon van de campagne is gezet. De VVD wil de rechtse stemmen zo binnenhalen.
Dat werd wat mij betreft nog eens duidelijk door de felle reactie van Rutte op Jan Paternotte. Die stelde tijdens het debat over de val van het kabinet terecht de vraag waarom een kabinetsval voor de premier Rutte wel te rechtvaardigen is op het thema gezinshereniging maar niet bij de andere recente thema’s waar het kabinet onder zijn leiding niet tot enig beleid in staat is gebleken. Wat mij betreft benadrukte Paternotte terecht het cynisme dat achter deze keuze steekt. De felle reactie van Rutte in het debat onderstreept mijns inziens de juistheid van het verwijt. Dus ja Mark Rutte stopt ermee en we gaan nieuwe verkiezingen krijgen. Nu maar hopen dat de VVD ballon goed doorgeprikt is en die verkiezingen inderdaad kunnen gaan over een nieuw toekomstperspectief van Nederland. Gloort er hoop? We gaan het zien.
Gemeenschapsaccommodatie in Beek
De tweede keer goed nieuws kwam vandaag op lokaal niveau. Als actief raadslid heb ik me in de laatste periode vooral drukgemaakt over het zg accommodatiebeleid; oftewel de plek waarop verenigingen in dit dorp hun activiteiten kunnen uitvoeren. Nu ik niet meer in de raad vertegenwoordigd ben hou ik me daar ook mee bezig maar dan vanuit de verenigingen in Stegen 35. Het lokale beleid was erop gericht om ook in de kern van Beek een brede maatschappelijke voorziening te creëren. Dat model was in Spaubeek als eerste toegepast. De noodzaak om voor de lagere scholen in Beek nieuwbouw te realiseren werd aangegrepen om ook in Beek een dergelijke BMV te realiseren. Nog wel bij de Haamen. Oftewel niet in de kern maar aan de rand van het dorp. Ik heb als raadslid al niet onder stoelen of banken gestoken dat ik dat een slecht plan vind. De koppelverkoop van bovenaf afgedwongen kan niet goed gaan. Zeker als je niet eerst nagaat of er draagvlak bestaat bij de beoogde toekomstige gebruikers. Maar zoals dat gaat de beleidsdiesel draait door. Vanuit de verenigingen hebben we dan ook niet nagelaten om bij de politiek enige bezinning over deze keuze te bewerkstelligen. Laatstelijk nog door een veelvuldig ondertekendehandtekeningenactie te organiseren onder de gebruikers van de huidige voorziening. Enkele weken geleden is dat aangeboden aan het College.
En vandaag is een mooie tussenstap in dat traject bereikt. Het college van B&W heeft het model van de BMV voor Beek losgelaten. Ze streven nu alleen een Kindcentrum (onderwijsgericht) bij de Haamen na en laten zich verder adviseren over de ontwikkeling van de accommodaties voor de verenigingen. En in de tussentijd hebben de verenigingen de toezegging gekregen dat ze op de huidige locaties voor 4 jaar door kunnen gaan. Voor de verenigingen biedt dat perspectief op de uitvoering van de eigen activiteiten. Een mooie tussenstap op weg naar echte continuïteit.
Ik begin met een hartenkreet. Het hoe en waarom wordt aan het eind van deze boeiende maand wel duidelijk.
Ja ook deze maand was weer gevuld met een grote variëteit aan activiteiten; zowel lokaal op landelijk niveau gericht. Helaas maakten ik de afronding mee van de Omgevingscursus Elsloo oftewel de historie van de Maasvallei. In een 20-tal lezingen bracht Guus Peters ons van de oerknal via Romeinen, middeleeuwen, Vikingen naar het huidig gebruik van de omgeving van de maasvallei. Niet alleen in ruimtelijk opzicht maar ook over de menselijke bedrijvigheid en de veranderende dorpscultuur. Heerlijk om zo de omgevingskennis gebundeld te zien. En ja ook al is Elsloo niet mijn eigen dorp van de afgelopen 30 jaar en woon ik 5 kilometer verderop, boeiend en leerzaam was het zeker. Nogmaals invulling gevend aan het adagium “door de geschiedenis te bestuderen begrijp je het heden beter”.
In dat eigen dorp speelt een ontwikkeling waar ik zeer nauw bij betrokken wil zijn. Namelijk de doorontwikkeling van de leslocatie van het computer doe en leercentrum als onderdeel van een wijkgerichte ontmoetingsplaats. Samen met andere gebruikers in dit gebouw hebben we daarvoor vorig jaar een plan ontwikkeld. En om het maar eens zo te zeggen; al te warm werd dat plan niet ontvangen door de gemeente. Toegegeven, ze zijn gevraagd om mee te investeren in het gebouw en dat komt hen slecht uit. Men wil namelijk een nieuw gebouw ontwerpen met daarin een ontmoetingsruimte voor clubs als de onze. Alleen is er niet gevraagd wat wij ervan vinden. Inmiddels staat de locatie vast. Tja! Aan de externe adviseur die de voorbereiding mag doen konden we deze maand ons verhaal doen. In het kort; dat nieuwe gebouw is overbodig wat ons betreft. We hebben al een mooi, in het centrum van de kern gelegen optrekje dat prima voldoet. Daar zijn inmiddels alle verenigingen/gebruikers het over eens. Nu maar hopen dat de adviseur van de gemeente heeft willen luisteren naar onze argumenten. Stegen 35 verdient een duurzame toekomst als locatie voor de verenigingen in Beek.
Kijk ik even verder dan de neus lang is kom ik toch uit op de ontwikkelingen in de landelijke politiek En dan doel ik op de moeizame stappen die we maken om van idee/afspraak te komen tot vaststelling en uitvoering van het benodigde beleid. De klimaat en stikstofproblematiek liggen me daarbij na aan het hart. De weifelende manier hoe het huidige kabinet goede afspraken niet ten uitvoer weet te krijgen spreekt boekdelen. En Ja Herman Tjeenk Willink heeft daar een mooie bijdrage aan geweid; “het tij tegen, de democratische rechtsorde als fundament”. Het leest weer als een trein maar of de boodschap nu wel wil doordringen? Een andere favoriete schrijver van mij heeft over dat thema een boek geschreven dat ik nog moet gaan lezen. Ilja Leonard Pfeiffer. In het zondagse programma Buitenhof vertelde hij de boodschap. Gebrekkig leiderschap probeert een luidruchtiger massa te paaien door nadat het besluit eenmaal gevallen is toch met knikkende knietjes de uitvoering van datzelfde besluit weer ter discussie te stellen. Oftewel populistisch bestuur. Het boek grijpt via een historische roman terug naar 500 jr voor Christus, de bloeiperiode van de Griekse beschaving. Terecht gaf hij daarbij als treffend voorbeeld hoe het CDA nu omspringt met het beleid ten aanzien van de stikstofreductie. Scherper kon hij het niet illustreren. Die geschiedenis laat zien dat het populisme uiteindelijk aan de kiezer de voldoening niet zal leveren. Verdrietig dat we ook nu weer met dat soort dwaalsporen worden geconfronteerd.
In datzelfde weekend werd ook langs andere kant aangegeven wat de gevolgen zijn van een schreeuwende en haat zaaiende massa.
In een bijdrage aan het programma College-tour kwam in een indringend interview met Sigrid Kaag naar voren wat de impact is wanneer mensen anoniem losgaan op sociale media met het haat zaaien. Het wordt echt tijd dat paal en perk gesteld wordt aan die anonieme uitingen. Het persoonlijke dilemma waar Sigrid zich voor geplaatst ziet liegt er niet om. Haar kinderen zouden het liefst zien dat ze een andere baan in het buitenland zou accepteren. Ja voor haar eigen veiligheid! En dat terwijl Sigrid stelt dat ze mede naar Nederland is gekomen om haar kinderen te laten zien wat voor fijn en tolerant Nederland wel is. Ik was al langer zeer onder de indruk van de kwaliteiten van Sigrid maar dit interview bood nog een beter beeld van haar krachtige persoonlijkheid. Als we haar inbreng in het landsbestuur niet weten te waarderen doen we onze toekomst erg veel schade aan. Ja het wordt tijd dat we in deze tijd van onbeperkte communicatiemogelijkheden voor iedereen, toch een fatsoenlijke omgang met respect voor elkaar weten te herwinnen. Opdat niet het recht van de hardste schreeuwer (de sterkste ik) geldend wordt. Kortom laten we een snel einde maken aan anonieme berichten op sociale media, dat lijkt me een mooi begin.
Eind maart ben ik begonnen aan een wandelvakantie in Spanje. Gelijk 5 jaar geleden wilde ik gaan lopen in de Camino Norte. Geen duidelijk plan hoelang ik wilde wegblijven, maar naar mijn omgeving toe had ik de mogelijkheid van een langduriger verblijf maar open gehouden. Ik zou zien hoe het zou gaan en zou maximaal 5 weken wegblijven. Ik wilde inderdaad even loskomen van de dagelijkse sleur van activiteiten. Niet dat ik problemen had met wat ik aan het doen was maar het gedoe eromheen en dan met name in de media die ik dagelijks tot me neem was ik even zat. Geen kabinetsperikelen, geen Ukraine, geen klimaatsores en vooral lekker ontspannen door stevig te wandelen. En dat is me in Spanje aardig gelukt. De Camino Norte is behoorlijk veeleisend met heuveltje op en af, maar dan moet je wel denken aan echte heuvels. Het verblijf in herbergen staat garant voor internationale ontmoetingen tussen jong en oud. Daar knap je van op. Na twee weken (Irun-Santander) heb ik de koers verlegd en ben vanaf Fromistá naar Leon gaan lopen. Opnieuw onder de indruk raken van de ruimte als je daar zo’n 17 km in eenzaamheid door de velden loopt. Dit keer in het voorjaar niet hoog zomer zoals 11 jaar geleden. Maar wederom even indrukwekkend. Voldaan kom ik gesterkt terug in Nederland waar de zon zich zeer spaarzaam laat zien.
De landelijke politieke discussies gaan nog steeds op hetzelfde niveau door. Een niet zo daadkrachtig kabinet brengt zichzelf in de problemen door de uitstelplaat op te zetten. En dat terwijl zich bijna iedere week een nieuwe crisis aandient. Al begint er zo langzamerhand enige nuance door te klinken in het verhaal rondom het landbouwbeleid. Niet dat er knopen worden doorgehakt. Dat is nog te moeilijk maar gelukkig wordt het eenzijdige BBB verhaal zo her en der toch doorbroken. Al duurt het lang alvorens het realisme echt doorklinkt.
Van de week kwam er een kabinetsplan met betrekking tot het klimaat. Hoe gaat het kabinet om met de in .de kabinetsformatie gereserveerde middelen. Halen we de doelstellingen of gaan we ook hier versnellen? Landelijk is er nog -veel te veel- discussie over de noodzaak van een klimaatbeleid. Ongelofelijk dat 50 jaar na het rapport van de “Club van Rome” die twijfel nog steeds de boventoon voert bij menigeen. En dus wordt het plan ontvangen met bakken kritiek. Te weinig en te laat zegt de ene kant. Te veel, automobilistje pesten en volstrekt onnodig aan de andere kant. Maar mensen wat ben ik blij dat er nu eindelijk iets gaat gebeuren. Ja, waarschijnlijk niet genoeg, het moet sneller en het heeft grote gevolgen voor ons nationale verdienmodel (een andere economie moeten we echt ontwikkelen) maar hé, we gaan eindelijk van start met serieuze maatregelen. Hè hè, dat lucht op. Al zal er de komende periode nog veel discussie over gaan plaatsvinden, niet alle maatregelen zullen de eindstreep halen maar vooruit. Het begin wordt eindelijk gemaakt en daar ben ik blij om.
Op lokaal niveau speelt er ook het nodige. Ik ben betrokken bij de activiteiten in ons buurthuis. Dat leidt vaak tot leuke ontmoetingen tussen de gebruikers. Met de beheerder van het gebouw (de gemeente) wil het niet zo vlotten. Tijdens mijn vakantie werd er aan de leden van de gemeenteraad een brief gestuurd waarin het college een toekomstbeeld schetst. Dit wordt nu uitgewerkt door een externe adviseur. Frappez toujours is ook nu weer dat een dergelijk toekomstplan zonder overleg met de huidige gebruikers van deze voorzieningen is opgesteld. Nou gaat er niks boven een heldere visie als leidraad voor je beleid. Maar het kan toch niet zo zijn dat die plotsklaps uit de lucht kan komen vallen? Tja en hoe past dat bij de steeds weer terugkerende discussie dat de politiek niet van bovenaf initiatieven moet doordrukken maar dat betrokkenheid van onderop essentieel is. Om de woorden “draagvlak” en “burgerkracht” maar niet te gebruiken. Nee hier is na weken nog niks van verandering te merken. De actievoerder in mij is weer aan het wakker worden. De komende periode met frisse zin weer eens zien of we de nodige tegenspraak kunnen gaan organiseren.
Een overdonderend succes die verkiezingsuitslag voor de BBB.
Nee dat het zo’n doorslaand succes zou worden had ik niet verwacht. Wel dat de BBB een wel zeer effectieve campagne heeft gevoerd. Geholpen door de media wisten zij hun verhaal goed over te brengen. Maar daar begint mijn ongemak. Want wat is nou dat verhaal? Ik kan er niet meer van maken dan: luister eens naar ons, loop niet zo hard van stapel, we kunnen je niet meer volgen. In dat soort termen zou ik dat verhaal kunnen samenvatten.
Voor mij is dat volstrekt onvoldoende om me achter zo’n boodschap te kunnen scharen. Maar begrijpen dat veel mensen dat wel kunnen, dat kan ik volgen.
Want als je naar het laatste decennium politieke leiding kijkt dan zie ik eigenlijk alleen veel gepraat, weinig actie terwijl de problemen gewoon blijven bestaan of zelfs nog verergeren. In het verlengde van de rapporten van de WRR: Weten is nog geen doen”. http://bit.ly/3TsZgnh
Kijk maar naar de beleidsontwikkeling op nationaal en regionaal niveau. Jeugdzorg, vernieuwing sociaal domein, klimaat en stikstofbeleid; zoveel onderwerpen waar het alleen maar blijft bij oeverloos gepraat dat niet aanzet tot handelen. En mijn cluppie D66 dacht een slag geslagen te hebben in de langdurige onderhandelingen na de tweede kamerverkiezingen maar is daar in de fuik terechtgekomen van discussies over uitgangspunten en feitelijke startposities. Het mobiliseren van het handelen is er tot nu toe bij ingeschoten.
En op gemeentelijk niveau wordt onder de noemer “Veur Baek” ook het ene luchtkasteel na het andere aan het papier toevertrouwd maar doen wat nodig en afgesproken is? Nee dat zit er niet bij. Een beekje van 5 km ontkluizen duurt nu al 14 jaar en nog is het niet af. Een plan ontwikkelen en uitvoeren in de klimaattransitie is feitelijk “on hold” gezet. En ja de verenigingsinfrastructuur brokkelt af door luchtfietserij.
In Buitenhof van vandaag zat een helder betoog van Marian Minnesma van Urgenda. Als je voorbij de noodzaak discussie komt zal het belangrijkste zijn dat je mensen meeneemt in de uitvoering. Je moet dan overstappen op het bieden van een handelingsperspectief. Wat kan ik (eenieder) bijdragen aan het bereiken van de vastgestelde doelen? Dat is wat mensen dan zullen vragen. Dat is iets anders dan het over de schutting gooien zoals dat met het nationale stikstofbeleid is gebeurd. Maar wil je die fase van uitvoering ooit bereiken dan volstaat het niet door de goede instrumenten aan te geven. Het merendeel van mensen is immers niet gevoelig voor het halen van ondersteuning via de subsidiepotjes. Nee, een wezenlijk onderdeel van het vaststellen van het beleid, vormt het creëren van draagvlak voor het beleid. En daarvoor is niet alleen nodig aan te geven hoe je iets wil bereiken maar ook waarom die keuze is gemaakt en waarom je juist daar naartoe wil. In een mooi woord dus het aangeven van de visie die aanleiding geeft tot de noodzaak tot handelen.
En laat dat nou juist de ontbrekende factor zijn? Zowel landelijk. 4 kabinetten Rutte met 4 heel verschillende richtingen van beleidsontwikkeling waarbij het vierde de problemen veroorzaakt door het eerste mag opruimen. Zo ook gemeentelijk. De gehanteerde slogan “Veur Beek” kan ik niet anders zien dan een andere verwoording van wat eerder clièntelisme genoemd werd. Meer visie zit daar niet achter.
Terug naar de waardering van de uitslag van de statenverkiezing. Dit weekend barst het van de deelanalyses. Wie waren eigenlijk de BBB kiezers? (vooral 50+ en niet 35- qua leeftijd) Zowel op stad en platteland woonachtig. Afkomstig van VVD, CDA, PVV en in mindere mate ook van D66 PvdA en GL. Wat moeten de verschillende partijen ermee doen? Leiderswisseling of juist niet? Moet Rutte IV doorgaan via links of via rechts of zelfs gewoon opkrassen? En bij een JA op de laatste optie, wie trekt de stekker er dan uit? Allemaal voer voor sociologen/politicologen als je het mij vraagt.
Ik had gehoopt dat met die langdurige formatie de lijn helder was geworden en dat we over konden gaan naar de uitvoering van klimaat- en stikstofbeleid. Daarin heb ik me schromelijk vergist zo is gebleken. En ik vrees dat we daar ook nu weer niet toe over kunnen gaan.
Ik ga me deze week maar weer eens lekker bezighouden met de actieve ondersteuning van het verenigingsleven in mijn wijk. Gewoon doen wat nodig is. En zo blijkt; door de mensen met wie ik het doe wordt dat ook gewaardeerd.
We schijnen binnenkort verkiezingen te hebben. Voor de provinciale staten nog wel. En ja dan is het politieke land in rep en roer. Nu is dat in het Limburgse land een bijzondere activiteit. Een campagne voeren in het voorjaar met de carnavalsperiode voor de deur. Dat gaat niet samen. Nee, we doen eens even niet gek. We beloven in deze periode niks. Want de burger zou het toch niet begrijpen als je dingen verkondigt in een periode dat de rollen omgedraaid zijn. Kortom de regionale politiek staat stil en wordt letterlijk overklast door de landelijke dames en heren. Die hebben niet in de gaten wat de betekenis van carnaval echt is. Dan zijn de rollen zijn omgedraaid; burgers worden notabelen en hebben het voor het zeggen, terwijl de notabelen dan eens dienstbaar zijn aan het gewone volk. Dus ja als zo’n landelijk kopstuk zegt dat we bang moeten zijn voor het linkse gevaar dan wil dat eigenlijk zeggen dat hijzelf geschrokken is. Zo begrijp ik de opmerkingen van Rutte wel over de ruk naar politiek links die hij ziet aankomen. Ik hoop dat hij gelijk krijgt.
Zijn aanstaande maatje Edith Schippers is kennelijk dezelfde mening toegedaan. Dat juist zij zich zorgen moet maken lijkt me heel terecht. Het onversneden kapitalisme dat zij kennelijk aanhangt is ruimschoots onvoldoende legitimatie om de greep in de pensioenkas van de oud mijnwerkers te rechtvaardigen. Hoe durf je zou ik zeggen.
Van ruilhandel naar digitaal geld (en terug?)
Vandaag lees ik een bericht van de Nederlandse bank. Hun onderzoek wijst uit dat een op de zes nederlanders niet mee kan komen in de moderne financiële wereld. Internetbankieren is voor hen niet weggelegd. Daarvoor dien je toegang te hebben tot een moderne telefoon of computer (t mag wat kosten) en ook nog in staat te zijn die ingewikkelde procedures tot een goed einde te brengen. Gek he dat we ook hier een signaal zien van wat je gerust een tweedeling in de maatschappij mag noemen. En wat was ook alweer de drijvende kracht achter de onstuimige groei van internet toepassingen? Juist het financiële en het bankwezen. Het ging immers over geld dat te verdienen was. De optimist in mij stelt dat met het zelf uitgevoerde onderzoek DNB echt wakker geworden zal zijn. Zij zal als gevolg daarvan erop toezien dat financiële transacties voor iedereen mogelijk moeten blijven. O ja! Het afschaffen van contant geld als betaalmiddel in de supermarkt? Nee, dat gaat niet gebeuren. Toch? Het kan toch niet zo zijn dat we terug moeten naar de tijd waarin iedereen via de ruilhandel overeind kon blijven? Nee toch!
De realist in mij zal constateren dat deze vraag aan de DNB toch echt te veel gevraagd is. Niet voor niks merk ik dat de inloop druk bezocht wordt die ik als vrijwilliger bij het Computer Doe en Leercentrum in mijn woonplaats ondersteun. En jawel de nodige financiële vragen worden aan ons gesteld door mensen die het zelf niet kunnen. Een vorm van dienstverlening van onschatbare maatschappelijke waarde. Maar niet in geld uit te drukken. Maar mogen zij niet meer meedoen als gewone burgers? Kortom DNB doe er echt iets aan.
Hoe komen we van de tweedeling in de maatschappij af?
Een periode van neoliberalisme waar we nu hopelijk een laatste staartje van zien heeft bijgedragen aan een forse tweedeling in onze maatschappij. Als mechanisme is zij goed verankerd. Niet alleen in ons onderwijs (zie de snelle splitsing van leerlingenstromen op basis van vermeende kwalificaties vastgesteld aan standaardvragen via een Cito toets). Maar ook in de verschillende behandeling van inkomen via werk en geërfde rijkdom via ons belastingenstelsel. De huidige voorzitter van de SER maakt zich daar terecht druk om. Logisch als voormalig directeur van het SCP zag hij vele rapportages van zijn onderzoekers over dit thema langs komen.
Maar wat als het neo-liberalisme de noodzakelijke ommekeer niet kan brengen? En wat als de huidige VVD als machtsmachine in de Nederlandse politiek ook niets anders weet te bedenken dan te blijven vitten op de linkse samenwerking van PvdA en Groen links? En als de naïeve Nederlandse kiezer zich weer voor de gek laat houden? Hoe komen we dan vooruit?
Het zal geen verrassing zijn voor u als lezer van deze blog dat mijn sympathie uitgaat naar die groeperingen in het midden van de Nederlandse politiek die blijven zoeken naar draagvlak voor een meer verbindende beleidsvoering. Niet alles kan en hoeft gelijk. Als we maar perspectief houden voor een samenleving waarin we “iedereen vrij laten en niemand laten vallen” 😊 . In dat verband vond ik het zeer verfrissend om de afgelopen dagen te lezen over het pamflet dat Sander Schimmelpenninck heeft geschreven. Zie de passage uit de Volkskrant van 25 januari
Behoorlijk ingrijpend als je doordenkt. Onrealiseerbaar wellicht in de huidige constellatie. Maar wat een helderheid en een richtinggevend perspectief voor velen zit hierin besloten.
Zullen we die ideeën even koesteren en ze niet te snel als onrealistisch laten vallen?
Zo net na de jaarwisseling begin ik aan een nieuwe blog.
Niet met het idee het hele jaar 2022 de revue te laten passeren. Dat heb ik al gedaan via de verwerking van alle foto’s die ik dat jaar heb gemaakt. Privé was het een goed jaar. Met vele ontmoetingen en leuke gebeurtenissen. Toch kan ik me heel goed vinden bij de spontane reactie die vanuit het publiek kwam toe Claudia Debreij haar terugblik wilde beginnen. Iemand zei: “Kutjaar” Dat die krachtige samenvatting de lading dekte begreep ik maar al te goed.
Maar ook dat Claudia daar iets genuanceerder tot die conclusie wilde komen.
Dat deed ze vervolgens. En als je het mij vraagt op een indrukwekkende manier.
Details hoef ik hier niet te herhalen. Kijk zelf maar wat en hoe ze dat zegt.
Haar boodschap benadrukte ze door in de finale ruim baan te geven aan de uit Rusland gevluchte ballerina Olga Smirnova. Ja, zo laat je op een indrukwekkende manier zien dat je het niet kunt laten bij het wensen dat komend jaar een goed jaar wordt. Je moet zelf daaraan bijdragen.
Kortom, wij moeten zelf van het jaar een goed jaar maken.
De ochtend daarna nam ik kennis van de boodschap die Zelenski gaf aan het volk van Oekraïne. Ondanks alle ellende die dat land de afgelopen ruim 300 dagen meegemaakt heeft weet hij een oprecht inspirerende boodschap te delen aan het Oekrainse volk en ook aan ons. Nee het is nog niet gedaan, verre van. Maar als je weet waar je het voor doet en gebruik maakt van de steun die je kunt krijgen, kan het gaan slagen. Wat mij betreft echt leiderschap in barre tijden www.bit.ly/3jyOG0a
De verbinding tussen beide verhalen maakt mij duidelijk wat we in 2023 moeten doen.
Ja, steun aan Oekraïne intensiveren omdat “hun strijd is ook onze strijd”.
En in eigen land echt orde op zaken zetten met de vele crises die in 2022 op ons bordje gekomen zijn. De ingezette transities vragen om een nadrukkelijk vervolg.
Een jaarlijkse happening in Eindhoven is de DDW. Verspreid over de stad vinden veel tentoonstellingen plaats van nieuwe ontwikkelingen die allen iets met Design te maken hebben. Design als in ontwerp, maar ook als in vormgeving, ontwikkeling (materialen) en in (uiteindelijk) gebruik of functionaliteit. Heel logisch eigenlijk dat dit in Eindhoven plaats vindt. Met de Technische universiteit en het Natlab van Philips als vertrekpunt is deze stad natuurlijk een broedplaats voor nieuwe technologische ontwikkelingen.
Het programma laat via diverse routes de bezoeker kennis maken met ontwikkelingen binnen verschillende thema’s: ecologisch gebruik van de planeet aarde, samenleving, de toekomstige stad, digitale en virtuele wereld, verbonden samenleving, duurzame producten en Kunst&creativiteit in een digitale wereld. Ondoenlijk om dat allemaal te volgen. En dus heb ik net als eenieder een aantal krenten uit de pap weten te vinden.
Logisch natuurlijk ook dat de meest aansprekende voorbeelden iets van doen hebben met mijn eigen achtergrond in het gebied zorg en technologie.
Als eerste in deze beschrijving de bloedvatprothese. Met gebruik van materiaalkennis is een “stent” gemaakt van biologisch afbreekbaar materiaal. Dit buisje kan worden ingebracht in een bloedvat (bv bij aderverkalking) waardoor vervolgens de vaatwandcellen, fibroblasten en spiercellen hun plaats innemen en zo geleidelijk het buisje dat zijn werk gedaan heeft kan worden afgebroken. Er zijn met dit materiaal al de nodige succesvolle dierproeven gedaan. Meer dan 40 jaar geleden begon ikzelf met het onderzoek naar vaatwandendotheelcellen. Pim van Aken, mijn promotor, ging vervolgens in Enschede verder met het thema biocompatibiliteit. En nu is de wetenschap dan kennelijk zover gevorderd dat we biodegradabele stents kunnen gaan implanteren.
Videoregistratie van vitale functies
Een deel van mijn onderzoek in zorg en technologie bij Zuyd is gericht geweest op het gebruik van videoregistratie in de zorg. Bij mij ging het in de periode 2004-2010 over activiteitenmonitoring met behulp van o.a. camera’s. Vandaag kreeg ik een onderzoek te zien waarbij Camerabeelden gebruikt werden om hartslag te meten. Bloedvaten ter hoogte van de slaap zorgen voor geringe bewegingen van de huid ter plaatse. Door die veranderingen te meten kan vrij nauwkeurig de hartslag gemeten worden. De niet-invasieve vorm van monitoring heeft een meerwaarde in de intensieve zorg.
camera die in beeld de hartslag meet
Bewegingscorrectie met behulp van een gyroscopische sensor
Houding en bewegingsonderzoek kwam ik als lector in Enschede tegen. Daar hebben we projecten gedaan waarbij de houding correctie werd geïnitieerd door het afgeven van een trilling vanuit een korset waardoor de actieve bewegingcorrectie kon plaatsvinden. De tilprocedure kon met minder fysieke belasting worden uitgevoerd. Vandaag kwam ik een onderzoek tegen van Brightlands uit Heerlen waarbij een gyroscopische trilsensor wordt gebruikt om mensen met een verstoord evenwicht en -looppatroon te helpen. De sensor wordt via een band op de heup gedragen. De trilling wordt daar lokaal gevoeld. Maar in het onderbewuste wordt de waarneming ook gekoppeld met het evenwichtsorgaan. Gebleken is dat de signalen van deze sensor zodanig ondersteunend werken dat het evenwichtsorgaan “automatisch” een actieve houding en loopcorrectie initieert.
Ademhalingscorrectie via een met sensoren gevuld korset/shirt
Kinderen met autisme of met astma hebben vaker problemen met het reguleren van hun ademhaling. De verstoring kan ontstaan door emotionele of fysiologische veranderingen. In beide gevallen is het mogelijk via een goede coaching een regulering van de ademhaling te bevorderen. Een project deed dat door via een korset de bewegingen te registreren en via mechanische prikkels (trilfunctie) het gebruik van de buikademhaling te bevorderen. Een ander project deed de registratie door in het kledingstuk verschillende reksensoren te plaatsen en via een op de kleding te dragen “interface” (Medaille met diverse te activeren kleuren) positieve terugkoppeling te geven aan het kind. In beide gevallen betreft het de ontwikkeling van ondersteunde technologie mogelijk geworden door de samenwerking tussen verschillende disciplines.
Gebruik van zonne-energie
Op het tentoonstellingsplein op Strijp staat een grote constructie met zonnepanelen. Het bijzondere hieraan is het ontwerp van de panelen zelf. Nu zijn het vooral donkere grote oppervlakten. Door een samenwerking tussen een ontwerper met een kunstzinnige achtergrond en de maker van de panelen is het mogelijk gebleken om werkende panelen te maken die niet alleen klein zijn en verschillende kleuren hebben maar ook inpasbaar zijn in een veelvormig geheel. Op zo’n manier neemt het aantal gebruiksmogelijkheden van zonnepanelen natuurlijk fors toe en is de verwachting dat de acceptatie daarvan in onze dagelijkse omgeving ook wordt bevorderd. De menshoge constructie die voor deze tentoonstelling is gemaakt illustreert dat op een goede manier.
zonnepanelenconstructie
Het bezoek aan dit jaarlijks evenement maakt duidelijk dat een veelheid van ontwikkelingen gaande zijn. En dan heb ik het niet eens gehad over de “futuristische “ auto of beter gezegd mobiliteitsoplossingen die ik gezien heb. Of op het gebied van onze woonomgeving (van tiny houses tot durable cities) en van kledingontwerp en gebruik. Echt veel te veel om op te noemen. Ook stimulerend vind ik het dat zoveel jongeren een bezoek aan deze tentoonstellingen maken. Een dag daar rondlopend geeft uiteindelijk een verzadigd gevoel. Het geeft daarnaast ook vertrouwen in een maakbare, betere toekomst.
Terugkijkend naar de periode waarin ikzelf met funderend en toegepast onderzoek bezig ben geweest zou ik kunnen concluderen dat het erg langzaam gaat. Maar het tegendeel is eigenlijk waar. Steeds meer krijg ik de bevestiging dat de natuur mooi maar erg complex in elkaar steekt en dat we van goeden huize moeten komen om daarin verbeteringen aan te brengen. Maar nu we interdisciplinair steeds beter weten samen te werken en zo kennis ontwikkelen en toepassen zetten we toch wat stappen vooruit. De verwondering over hoe die wereld in elkaar steekt blijft voor mij de motor in de zoektocht naar nieuwe inzichten en het gebruik ervan.
Dit weekend was ik vrijwilliger bij het eerste wereld baseball tournooi voor blinden. Ja ook blinden spelen baseball. Door een kennis werd ik enkele maanden geleden geïnformeerd over het initiatief om dit tournooi te organiseren. Hoewel ik niks met honkbal heb werd ik gelijk enthousiast. In de periode 2006-2010 zat ik in de gemeenteraad van Beek en was ik lid van de commissie Bestuurszaken en financiën. Daar werd de basis werd gelegd voor wat het Centrum voor Aangepast Sporten zou gaan worden. Een regionaal initiatief dat gehuisvest zou worden in onze gemeente. Voor mij de legitimatie om de mega-investering voor een nieuw buitensportcentrum te doen. De lokale honkbalvereniging kreeg een nieuw onderkomen zoals ook de voetbal, tennis en atletiekverenigingen. En vandaag staat dan in de krant een rapportage over de eerste wereldkampioenschappen Blind baseball. Een toernooi dat In drie maanden uit de grond gestampt door de lokale cheetahs en haar sittardse partner de Condors. Dit weekend was ik er drie dagen bij als vrijwilliger.
alle deelnemers bij de prijsuitrijking bijeen
Met teams Italie, Frankrijk, Duitsland, Groot Brittannië, USA en de Nederlandse regio Limburg waren teams aanwezig. Zij speelden een tournooi met natuurlijk een eigen set aan regels (zie het intermezzo).
uit de Limburger 22-08-2022
Wat een feest om niet alleen te mogen zien dat sport verbroederd. Te zien dat met enige moeite ook iedereen mee kan doen. Vanuit die ambitie begon ik 16 jaar geleden in de lokale politiek en ja ik ben er trots op dat we in Beek zoiets voor elkaar gekregen hebben. Geen wonder dat ik als niet-lid van de handbalvereniging graag mijn bijdrage wilde leveren aan het welslagen van dit evenement door als vrijwilliger de hand en spandiensten te leveren.
En nu maar hopen dat de boodschap over komt. Ja we hebben de faciliteit, laten we die dan ook gebruiken. Dat behoeft m.i. nog steeds politieke aandacht. Maar wat hadden de deelnemers en de verenigingen een goed en sportief weekend. Ook ik heb daar met volle teugen van genoten.
Vanaf april heb ik geen bericht meer geplaatst in mijn blog. En dat terwijl er toch voldoende aanleiding voor bestaat. Volg je zoals ik dat doe de (lokale) actualiteit dan kan het je niet ontgaan zijn dat er het nodige gebeurd.
Lokaal, Een nieuw college dat eigenlijk het oude is, behoudens een opvallende personele wisseling. Maar of dat nou qua daadkracht zoveel verschil zal maken blijf ik me afvragen tot het tegendeel bewezen is.
Regionaal/ provinciaal een uiterst verwarrend uitstel van het besluit over de vernieuwing van de regionale luchthaven MAA. Door een politieke move is het wezenlijke besluit een aantal maanden uitgesteld. Sommigen zeggen er is veel bereikt in de afgelopen jaren. Immers, in 2014 was er niet eens discussie in de provinciale staten terwijl er nu toch een stevig debat gevoerd is. Maar of het echt leidt tot verandering als in december knopen geteld dienen te worden?
Landelijk komt bij mij dan naar voren de besluitvorming rondom het stikstofdossier en de daaropvolgende massieve boerenprotesten. Het lijkt er vooralsnog toe dat de landelijke politiek nu eindelijk aangeeft dat het echt anders moet. Een moedig besluit van Minister en kabinet doet dat vermoeden. Maar of het intimiderende en aan terrorisme grenzende verzet van de boeren het beleid echt doet veranderen is nog niet duidelijk.
Europees zien we dat de eendracht in de ondersteuning van Oekraïne als antwoord op de Russische inval moeizaam maar toch beslist overend is gebleven tot nu toe. Dit wel met daarbij tegelijkertijd een energiecrisis en een voedselcrisis
Op mondiaal niveau zien we dat de spanning toeneemt. Het gedrag van Rusland en het oogluikend ondersteunen daarvan door China zet de internationale verhoudingen aardig op zijn kop. En dat werd deze week nog eens ondersteund door een plotseling bezoek van Nanci Pelosi aan Taiwan. Natuurlijk heeft deze actie van de derde in de opvolging in het Amerikaanse machtssysteem een meer dan lokale betekenis.
Zo is er op ieder niveau wel wat.
Huiselijk gesproken leidt dat er natuurlijk toe dat de economische klap (hyperinflatie) natuurlijk gevoeld wordt. Maar ik moet zeggen dat het ook op een ander niveau doortrilt. Ongetwijfeld had ik 10 of 20 jaar geleden ook een dergelijk overzicht van ontwikkelingen, zo je wil bedreigingen van de status quo kunnen opschrijven. Maar ik heb dat niet gedaan omdat ik daar toen de behoefte niet voor voelde. De brede oriëntatie heb ik altijd gehad. Daar niet van. Maar ik kon functioneren vanuit een wereldbeeld dat uitging van internationale rust en stabiliteit. Terecht? Dat vraag ik me nu af. Maar het bood me voldoende vertrouwen om te doen wat ik gedaan heb.
Misschien vraag ik me nu dit soort dingen ook af omdat ik ouder ben, kinderen uit huis, zelf gepensioneerd en dus met een heel andere maatschappelijke rol. Ook omdat ik heb moeten constateren dat mijn generatie, eind jaren ’60 op de barricaden staand en in 1972 ruw wakkergeschut door het rapport van de club van Rome (CvR), weer in slaap is gevallen en zich onderworpen heeft aan de mores van het internationale neo-liberalisme. Met alle gevolgen van dien. De prognoses van de CvR zijn helaas uitgekomen en als we nu niet wakker zijn wordt het nog veel beroerder.
In de ontwikkeling van mijn kinderen meen ik te zien dat ze zich rekenschap geven van deze ontwikkelingen en hun handelen daarop afstemmen. Natuurlijk, de ene meer dan de andere, maar dat kan niet anders. Dat geeft me in ieder geval voldoening en een beetje vertrouwen in de naaste toekomst. En voor zover ik het zelf kan beïnvloeden hou ik me dan ook maar bezig met activiteiten in de eigen wijk (samenbrengen van verenigingen) en het bevorderen van collectieve initiatieven (energietransitie, duurzame landbouw) die naar mijn mening bijdragen aan een verbetering van onze huidige wereld.
Maar wie weet heb ik mijzelf voorzien van stevige oogkleppen.
Toch kan ik het niet nalaten om deze blog af te sluiten met een verwijzing naar het gesprek in Zomergasten afgelopen week met Sandra Philippens, hoofdeconoom bij ABN-AMRO. Een verademing om te zien hoe zij de rol van de Bank in deze periode neerzet. Maar ok, een zwaluw maakt nog geen zomer. En ja als de collega’s bij de RABO dat ook zouden doen was de oplossing van de stikstofcrisis gauw gevonden en toegepast.
Sandra Philippens in gesprek bij Zomergasten 31 juli 2022
kanttekening bij mijn dag 